(پاپلی، ۱۳۹۰، ۶۱)
۱ـ حیات وحش، دیداراز پارکهای حیات وحش و محیطهای حفاظت شده
۲ـ کوهستان
۳ـ جنگل
۴ـ دریا ـ اقیانوس
۵- اکوتوریسم
۶ـ قطبین
۷ـ غارنوردی
۸ـ سایرموراد
۲ـ۲۰ـ۲ـ۵ـ گردشگری زیست محیطی:
گردشگری زیست محیطی با انگیزه سفر به مناطق دارای جاذبههای طبیعی شکل میگیرد و سازمان جهانی گردشگری (WTO) آن را اینگونه تعریف کرده است: “مسافرت به مناطق طبیعی که همراه با احساس مسئولیت باشد و موجب بهبود سطح زندگی مردم محلی و حفظ محیط زیست شده” (Hvengard,1994,25)
از این رو گردشگری زیست محیطی مستلزم ویژگیهای زیر است:
۱ـ برجای نهادن آثار مثبت در زمینه حفاظت از محیط زیست و ارتقای کیفیت مدیریت آن
۲ـ داشتن حداقل آثار منفی برای محیط زیست طبیعی و جوامع محلی
۳ـ به حداکثر رساندن مشارکت مردم محلی در تصمیمگیریها مربوط به فعالیت گردشگری
۴ـ تدارک فرصتهای مناسب برای مردم محلی و دستاندرکاران گردشگری برای ارتقای بهرهوری و چگونگی پایداری آن.
اگر این چهار ویژگی رعایت نشود، نمیتوان صحبت از گردشگری زیست محیطی نمود. تفاوت اصلی گردشگری طبیعت یا گردشگری در طبیعت با گردشگری زیست محیطی رعایت چهار مورد بر شمرده در گردشگری زیست محیطی است.(پاپلی،۱۳۹۰،ص۵۹)
۲ـ۲۰ـ۲ـ۶ گردشگری کشاورزی
گردشگری کشاورزی یا agro tourism که گاهی agri tourism هم نوشته و خوانده میشود و اغلب گردشگری مزرعهای نامیده میشود گونهای از گردشگری روستایی است که در ارتباط مستقیم با کشاورزی در نواحی روستایی قرار دارد. گردشگری کشاورزی انعکاسی از تدارک فرصتهای جدیددر زمینه ایجاد فرصتهای اقتصادی از طریق گردشگری درمزارع بوده و اشاره به فراهم آوردن فرصتهای توریستی در کارهای کشاورزی را دارد.
این گونه گردشگری را میتوان ترکیبی از یک وضعیت طبیعی و روند کشت و برداشت محصولات کشاورزی به عنوان فرصتی در محدوده تجربه گردشگری دانست.بسیاری از کشتزارها در مناطق روستایی جذاب واقع شدهاند که در کنار محیطهای کاری ممکن است موقعیت فراغتی جذابی برای ساکنان شهرها باشد.
شکلگیری گردشگری کشاورزی ناشی از عواملی در دو سویه یک روند ما بین کشاورزان و گردشگران میباشد، گردشگران که در ساختار شکنی پسامدرن تجربه گردشگری انبوه را ارضا کننده نمییابند در پی گریز از محیط پر ازدحام و متراکم شهری و زندگی در سیطره تکنولوژی به دنبال یافتن مکانهای جدید برای کسب تجربههای اصیل گردشگری میباشند (پاپلی یزدی، ۱۳۸۱، ص ۲۲)
کشاورزان نیز در پی فشارهای حاصل از هزینه و قیمتها و بحرانهای وابسته به آن در تولیدها در کشاورزی برای افزایش درآمد خود رهیافت متنوع کردن کشاورزی و فعالیتهای غیر کشاورزی را مد نظر قرار دادن و ارائه خدمات به گردشگران و گشودن درهای مزرعه را بروی بازدید کنندگان به عنوان یک تنوع اختیاری عملکرد مزرعه و منبع درآمد پذیرفتند . (willias, 2001,3)
این در حالی است که در مناطق کشاورزی که توجه و سرمایهگذاری اقتصادی دارند به دلیل اینکه جاذبههای کمتری دارند نیاز چندانی به توسعه گردشگری در آن احساس نمیشود، مناطق حاشیهای که بر پایه کشاورزی سنتی و محدود قرار دارند نیاز بیشتری به تنوع اقتصادی داشته و برای گردشگری نیز لذتبخش خواهند بود (شاربلی، ۱۳۸۰، ص۱۷) در گردشگری کشاورزی جاذبههای مختلف محیطهای گوناگون هر یک منحصر به فرد بوده. نشان میدهند که در بر انگیختن انگیزه گردشگری مؤثر باشند. در کنار این جاذبهها انجام فعالیتهای تفریحی چون پیادهروی، ماهیگیری، اسب سواری و راندن وسایل نقلیه کشاورزی و مشارکت در کار مزرعه امری ضروری است. اقامتگاهها نیز ممکن است برای بازدیدکنندگان در مزرعه فراهم باشد.یا اشکالی همچون جا و صبحانه در کمپها را در برگیرد امکانات رفاهی نیز از سرویس محدود دادن و در اختیار خود بودن را شامل میشود. (skinner. 1999,14)
به طور کلی گردشگری کشاورزی به عنوان شیوه تحریک کننده رکود اقتصادی روستایی در نظر گرفته میشود. و آن را به شرح زیر میتوان بیان کرد:
* گسترش بهرهبرداری از مزارع
* نوآوری در نقدینه سازی و کسب درآمد مازاد
* افزایش مصرف کنندگان جدید محصولات کشاورزی
* افزایش آگاهی پیرامون محصولات کشاورزی محلی
* درک و توجه بیشتر و اهمیت نگهداری زمینهای مورد استفاده
* کسب درآمد برای اعضای خانوار وکسانی که در مزرعه کار نمیکنند.
* تشویق کشاورزان به ادامه کشاورزی با وجود آنکه بازارها به طور فزایندهای رقابتی شدهاند.
* کمک به احیاء و توسعه سنتها، هنرها و صنایع محلی
* افزایش و احیای نمادهای محلی برای جلب توجه بازدیدکنندگان
* افزایش صادرات محصولات و خدمات محلی
* پیشرفت و بهبود فرهنگ، ارتباطات و درک درون منطقهای
۲ـ۲۰ـ۲ـ۷ـ گردشگری تجاری
گردشگری تجاری سفر و اقامت افرادی است که به دلایل شخصی و حرفهای سفر میکنند. این نوع گردشگری شامل ملاقاتها، سمینارها، همایشها، نمایشگاهها، نمایشهای تجاری و ضیافتهای شرکتی است.
اگرچه گردشگری تجاری و همایش محور، پدیدهای مدرن است که تقریباً در ۵۰سال گذشته و توسعه پیدا کرده است ولی سفر کردن برای اهداف سیاسی، ملاقات و تجارت به دوره باستان یعنی مصر و رومیان و یا حتی قبلتر برمیگردد. گردشگری تجاری در شکل معاصر خود طی ۱۰ الی ۱۵سال اخیر بطور تصاعدی رشد کرده و از دهه ۱۹۹۰ میلادی سرمایهگذاریهایی در تسهیلات برگزاری همایشها صورت گرفته است و برآوردها نشان میدهد که گردشگری تجاری در ۱۰سال اخیر ۵۳درصد رشد کرده و مخارج گردشگران تجاری در بریتانیا تا اوایل دهه اول این قرن از مخارج گردشگران فراغتی فراتر رفته است. این مخارج قریب به یک سوم ازمخارج کل گردشگران بوده است. (سازمان مشارکت گردشگری تجاری، ۲۰۰۵)
دیوید سون وکوپ (۲۰۰۲) گردشگری تجاری را تمام سفرهایی میدانند که هدفشان با شغل و منافع تجاری مسافر در ارتباط است. ایمکس (۲۰۰۶) نیز گردشگری تجاری را فراهم کردن تسهیلات و خدمات برای میلیونها نمایندهای میداند که هر سال در ملاقاتها کنگرهها، نمایشگاهها، رویدادهای تجاری، مسافرتهای تشویقی و ضیافتهای شرکتی حضور پیدا میکنند.
دیوید سون و کوپ (۲۰۰۲) بین سفر تجاری و گردشگری تجاری تمایز قائل میشوند و بیان میکنند که گردشگری تجاری به مناسبتی انجام میشود و عمدتاً حالت گروهی دارد. (برای نمونه ضیافتهای شرکتی، نمایشگاههای تجاری و همایشها و سفرهای تشویقی). سوار بروک و هورنر (۲۰۰۱) براین باورند که سفر تجاری، افراد را از یک مکان به مکان دیگر میکشاند همواره با عنصر گردشگری همراه نیست. (برای مثال ملاقاتها، هایشها و سمینارهای یک روزه)
سفر و گرشگری تجاری میتواند شامل فعالیتهای زیر شود:
ـ سفر تجاری انفرادی (یعنی سفر برای انجام کار در مکانی دیگر)
ـ ملاقاتها (مثلاً همایشها، کارگاههای آموزشی، سمینارها، ملاقاتهای سالیانه و معرفی محصول
ـ نمایشگاهها (برای مثال نمایشگاههای تجاری)
ـ سفرهای تشویقی (سفرهایی که با عنوان پاداش برای کار یا عملکرد خوب به کارکنان داده میشود)
ـ ضیافتهای شرکتی (سرگرمیهای پرزرق و برق که برای مشتریان یا شخصیتهای مهم تدارک دیده میشوند تا بین شرکت و این گروه حس دلبستگی ایجاد شود.
با وجود این، سوار بروک و هورنر (۲۰۰۱) پانزده گونه سفر گردشگری تجاری را بر شمردهاند که از جمله میتوان به دورههای آموزشی، مهاجرتهای کوتاه مدت برای اشغال، معاوضه استاد و دانشجو، حمل و نقل کالاها یا تحویل آنها به مشتریان، خدمت نظامی به دور از پایگاه کارهای خیریه کمک رسانی، خدمات دیپلماتیک و حتی آمد و شد به سرکار اشاره کرد.
سازمان مشارکت گردشگری تجاری (۲۰۰۵) بیان میکند که ویژگی اصلی گردشگری تجاری، کیفیت و بازدهی بالاتر آن نسبت به سایر اشکال گردشگری است. این شکل از گردشگری میتواند در تمام طول سال اشغال ایجاد کند. گردشگری تجاری همچنین میتواند شتابدهندهای برای احیای مقصد باشد. زیرا به جذب سرمایهها کمک میکند و باعث بهبود زیرساختهای مقصد میشود. بعلاوه بسیاری از گردشگران تجاری میتوانند در ایام تعطیلات به همراه خانواده یا دوستان خود به مقصدهایی بازگردند که برایشان جذاب و مفرح بوده است.
موارد ذکر شده حاکی از آن است که گردشگری تجاری برای بیشتر مقصدها بسیار سودآور و جذاب است. ولی به طور غیر قابل باوری رقابتی است و به تسهیلات و خدمات بسیار با کیفیتی نیاز دارد
۲ـ۲۰ـ۲ـ۸ـ گردشگری الکترونیک:
ـ ماهوارهها
ـ سیدی
ـ اینترنت
ـ سایر موارد
گردشگری الکترونیک به کاربرد فناوریهای نوین در بخش گردشگری اشاره دارد. از قبیل رزرو کردن بستههای تعطیلاتی، پروازها، هتلها و عرضه اطلاعات گردشگری.
از دهه ۱۹۹۰ میلادی فناوریهای نوین اطلاعاتی، به خصوص اینترنت و شبکههای کامپیوتری به عنوان سازوکاری برای پردازش، تحصیل، ذخیرهسازی، بازگردانیو انتشار اطلاعات، گردشگری را متحول کردهاند. به گفته بوهالیس (۲۰۰۳) این فنآوریها، مصرف کنندگان تولید کنندگان گردشگری را قادر میسازند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و آگاهی خود را از نیازها و محصولات افزایش دهند، اطلاعرسانی کنند، مذاکره نمایند و راههایی را برای کاهش فاصله و پر کردن شکافهای فرهنگی و ارتباطی ارائه دهند.
منشأ فناوریهای کنونی در صنعت گردشگری به دهه ۱۹۵۰ میلادی بر میگردد که در طی آن خطوط دهد این سیستم رزرواسیون کامپیوتری را برای اداره برنامههای زمانی و ذخیره جا راهاندازی کردند. این سیستم تا دهه ۱۹۷۰ میلادی، یعنی زمان ورود سیستمهای توزیع جهانی مورد استفاده قرار میگرفت. هدف ازتوسعه سیستمهای توزیع جهانی اداره کردن اطلاعات مرتبط به هواپیماها و مسافران بود. مجوز به کارگیری این سیستمها به دفاتر خدمات مسافرتی فروخته شد. و سیستمهای گالیله و آمادئوس در سال ۱۹۸۷میلادی در اروپا راهاندازی شدند. سیستمهای توزیع جهانی نقش بسیار حیاتی در جهانی شدن صنعت گردشگری بازی کردند. اکنون در مناطق گردشگری فرست دنیا، بیشتر خدمات مسافرتی با ۴ سیستم اصلی یعنی آمادئوس، گالیله، سابر و ورلداسپن متصل هستند.(باپیری،۱۳۹۱،ص۷۰)
تمام بخشهای سنتی صنعت گردشگری از قبیل خطوط هوایی، شرکتهای کرایه اتومبیل، هتلها، تورگردانان، دفاتر خدمات مسافرتی و سازمانهای مدیریت مقصد و غیره اکنون فعالیت خود را به صورت آنی انجام میدهند. و دریافتهاند که فناوریهای ارتباطی و اطلاعاتی و اینترنت منافع فراوانی برای آنها دارند. این منافع عبارتند از: افزایش کارایی درونی، تعامل و مستقیم با مشتریان، عرضه محصولات مشخصتر و دسترسی جغرافیایی وسیعتر از طریق افزایش نقاط فروش.
اینترنت همچنین محیط ایدهآل برای فروش محصولات در لحظات آخر است. همراه با این بازیگران سنتی، تازهواردان به صنعت مانند خطوط هوایی ارزان قیمت نیز از اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی توانستند از ظرفیت بالقوه اینترنت به بهترین نحو

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید